Her şey programa göre gitmedi. İyi ki de gitmek zorunda değil. 6 Ekim’de Nalbant’ta başlayan 2026 hasadı, yağmurlarla birlikte yön değiştirdi. Nalbant’ın killi toprağı suyu tuttu. O koşullarda zorlamayı doğru bulmadık. Çardaktepe’ye geçtik; hasat orada devam etti. Bugünse yeniden Nalbant’a dönmek için güzel bir gelişme var: toprak suyunu çekmiş durumda.

İlk bölümde ninemizin Nalbant’a bıraktığı emeği ve sezonun açılışını anlatmıştık. Bu defa konu bir hatıradan çok, bahçede verilen gerçek bir karar. Çünkü Ayvalık’ta kendi zeytinliklerimizde çalışırken takvime değil, her gün karşımıza çıkan koşullara da bakıyoruz.

Nalbant neden bekledi?

Nalbant’ın killi toprağı bizim çok iyi tanıdığımız bir özellik. Yağıştan sonra suyu tutabiliyor; bahçe zemininin ekip ve makine için elverişli hâle gelmesi zaman alabiliyor. Üstelik yalnızca ayaklarımızın altındaki toprağı düşünmüyoruz. Yağışlı koşullarda zeytin ağaçlarında hasat kaynaklı yaralanma riskini de gereksiz yere artırmak istemiyoruz.

Bazen en doğru üretim kararı, o gün daha fazla kasa doldurmamak. Bunun yerine alanı gözlemlemek ve çalışmanın uygun olduğu başka bir bahçeye yönelmek.

Çardaktepe’de hasat nasıl devam etti?

Çardaktepe’ye geçtiğimiz günlerde ağaçların altına yeşil sergi bezleri açıldı. Ekipler sırıklarla ve mekanik yardımcılarla dallara ulaştı; zeytinler ağların üzerinde birikti. Sonra o tanıdık hareket başladı: Bezlerin kenarları toplandı, mahsul kasalara aktarıldı, ekip bir sonraki ağaca geçti.

Fotoğraflarda aynı anda birden fazla iş görülüyor. Bir ekip ağaç başında, başka bir ekip yerdeki zeytinleri topluyor. Buradaki asıl mesele hız yarışına girmek değil; bahçenin ritmini bozmadan çalışmayı sürdürebilmek. Hasat gününü belirleyen yalnızca takvim sayfası değil, o toprağın o gün bize izin verdiği şey.

Bir bahçe değişir, emeğin sorumluluğu değişmez

Bir gün nerede çalışacağımız değişebilir; ama mahsulü kimin topladığı ve sıkıma kimin götürdüğü değişmiyor. Nalbant da Çardaktepe de ailemizin kendi zeytinlikleri. Dışarıdan zeytin veya zeytinyağı alıp bu bahçelerin ürünü gibi sunmuyoruz. Bahçelerimizin ürünlerini de kendi parti kayıtları içinde ayrı izliyoruz.

Çardaktepe’de çalışan kadınların kasaların başındaki emeği, dal başındaki işçiler ve sahayı izleyen ailemiz aynı bütünün parçaları. Zeytinin kaynağını bilmek bizim için bir etiket cümlesi değil; gerçekten başında bulunduğumuz hasat günlerinin kaydı.

Kasaları neden tercih ettiğimizi bu yazıda yeniden uzun uzun anlatmayacağız. Merak edenler için geçen sezonun zeytini çuval yerine kasayla taşıma kaydı zaten arşivde.

19 Ekim’de yeniden Nalbant’a dönüyoruz — planımız bu

18 Ekim itibarıyla Nalbant’tan gelen haber iyi: killi toprak artık suyunu çekmiş. Bu nedenle 19 Ekim Pazartesi yeniden Nalbant’ta çalışmayı planlıyoruz. Elbette sabahki gerçek zemin ve hava koşullarını son kez kontrol edeceğiz. Yeni bir yağmur veya elverişsiz durum olursa plan yeniden değişebilir.

Çardaktepe’de çalışırken Nalbant’ı unutmadık. Oraya döndüğümüzde kaldığımız ağaçların başından devam edeceğiz. Bu sezonun güzel yanı da bu: Hasadı bir çizelgeden değil, bahçeden okuyabiliyoruz.

Bu karar sofranıza gelen yağ için ne ifade ediyor?

Bir zeytinyağının geçmişini bilmek isteyenler için sorular basit: Hangi bahçeden geldi? Hangi gün toplandı? Nerede sıkıldı? Bizim Hasat Defteri tutmamızın nedeni bunların cevabını bir hikâyenin içinde kaybetmemek. Çardaktepe’deki üretim kayıtlarını Nalbant’ınkilerle karıştırmadan izlemek, müşteriye ürünün kaynağı konusunda daha açık bilgi vermemizi sağlıyor.

2026 İlk Mahsul filtresiz yağlarımız sınırlı üretimle satışta. Özellikle Çardaktepe kaynaklı İlk Mahsul hakkında bilgi almak isteyenler ürün sayfasında bahçe ve ambalaj detaylarını görebilir. Bugün anlattığımız Nalbant dönüş planını ise henüz gerçekleşmiş bir üretim partisiymiş gibi göstermiyoruz.